Εδώ ο κόσμος καίγεται...ή Έλα Μωρέ και τι έγινε...

Εδώ ο κόσμος καίγεται....

Τώρα να σχολιάσω τι? Την φωτογραφία ή εκείνους που σε διάφορα blogs,  την προέκριναν ως αλληγορία του Ζορμπά (χορεύω ακόμα και μπροστά στο Θάνατο);

Αδυνατώ να κατανοήσω τελικά μέχρι ποιο σημείο φτάνει η γαϊδουριά μας (ή μάλλον δεν  θέλω να το παραδεχτώ).

Πρόσφατα και λίγο πριν παραιτηθώ ως μέλος της Ελεγκτικής Επιτροπής, εκπροσώπησα το κόμμα που "συνδημιούργησα" μαζί με δεκάδες άλλους, στην περιφερειακή διοίκηση αττικής, για τις εκλογικές παραβάσεις.

Οι κατηγορίες ήταν συγκεκριμένες, κατά των ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ για ρύπανση. Ακόμα, ακόμα και οι ώρες της υπερωρίας είχαν υπολογιστεί από Δήμους για την ρύπανση αυτή.

Αφού τελικά εμφανίσθηκαν - εκτός από εμένα- οι εκπρόσωποι της ΝΔ, του ΚΚΕ και της ΈΝΩΣΗΣ ΚΕΝΤΡΩΩΝ, η συνάντηση κρίθηκε από τον υπεύθυνο ως αόριστη και η κατηγορία των Δημάρχων ως μη συγκεκριμένη και χωρίς αντικείμενο. Περιττό δε να πω, ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟΙ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και ΧΑ άφαντοι.

Το εξής φοβερό ήταν ότι το πιο "αρμόδιο" υποτίθεται κόμμα, οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ, όχι απλά δεν εμφανίσθηκαν αλλά δεν έκαναν τον κόπο ούτε να ανταποκριθούν στην κλήση.

Προφανώς η Οικολογία περιορίζεται στην προεκλογική δράση απ ότι κατάλαβα και στην Εκλογική χρηματοδότηση.

Προφανώς και αυτή η στάση, μπορεί να χαρακτηριστεί ως άλλη μια αλληγορία του Ζορμπά, στην νεο-σουρεαλιστική Ελλάδα.

Προφανώς τελικά και ο γιαλός δεν είναι στραβός, απλά στραβά αρμενίζουμε.

Και για να ξαναγυρίσω στην προηγούμενη φώτο, δεν έχει περάσει ούτε μια πενταετία από τις μεγάλες φωτιές της Πελοποννήσου και βέβαια ούτε η νοοτροπία έχει αλλάξει. Μια χούφτα άνθρωποι να παλεύουν με τις φλόγες και οι έχοντες και κατέχοντες τις επιδοτήσεις να παίζουν πρέφα στο καφενείο του χωριού (το είδα με τα μάτια μου όσο και να μην το πίστευα).

Κάποιοι μάλιστα παραλληλίζουν τις καταστροφές αυτές, με εκείνες των Βιεννέζων του 19ου αιώνα, που ενώ έχαναν τα πάντα στο χρηματιστήριο φορούσαν τα καλά τους, τουαλέτες οι κυρίες και φράκα οι κύριοι, έβαζαν τις μάσκες τους, χόρευαν και έπιναν σαμπάνια στροβιλιζόμενοι στο ρυθμό του Στράους. Λες και έχει όμοιό της η ανθρώπινη ζωή και το περιβάλλον μας με ένα...χρηματιστήριο ενάμιση αιώνα μπροστά.

Και σα να μην φτάνει αυτό, έχουμε στο κοινωνικό και πολιτικό σκηνικό, σε πλειοψηφία τους θιασιώτες του get greece back, θέλουμε την ελλάδα που ξέρουμε, να φύγει το κακό μνημόνιο και ο στρατός κατοχής, να φύγουν τα κακά μέτρα. Να πάρουμε πίσω ρε αδελφέ, τα καγιέν μας, τον φραπέ μας, τα σκυλάδικα το πήξιμο στους δρόμους 2 ώρα το βράδυ και να μισθοδοτούμαστε όλοι απ το δημόσιο. Το να "ιδιωτεύεις" παραπέμπει δε σε ηλιθιότητα- όπως πρόσφατα μου επισήμανε κάποιος μέσα σε μια ομάδα πολιτικού στοχασμού στο φατσοβιβλίο, καθ ότι το ιδιώτης προέρχεται από το idiot που σημαίνει βέβαια ηλίθιος όπως και το ιδιωτεύω από την λατινική του ρίζα.

Η όλη κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα, μου θυμίζει παρακμή, αναδίδει έντονα το άρωμα μιας χώρας που σαπίζει που και ακόμα και αυτοί που ελπίζουν για κάτι καλύτερο, φαίνεται να έχουν παραιτηθεί και κοιτάζουν πως θα επιβιώσουν.

Θα ακούσεις πάντα από ηλιθίους τύπου Μπουμπούκου, ότι η Ελλάδα είναι η γενέτειρα του δυτικού σύγχρονου πολιτισμού. Ναι μόνο, που μετά τη γέννηση τον έστειλε προς υιοθεσία και από τότε ζει με δανεικά και δόσεις σαν πρεζάκι.

Η ελληνικότητα έγινε μια  ναρκισσιστική αντανάκλαση μέσα στην οποία πνιγήκαμε. Αντιθέτως οι βάρβαροι και κακοί μνημονιακοί τύποι της Δύσης (όλοι μας βέβαια αγνοούμε ποια είναι τα μέλη του δντ) πήραν τις όποιες "Ελληνικές" αλήθειες και τις προσάρμοσαν σε ένα σύγχρονο τρόπο ζωής, μαζί με άλλα, όχι μεν τέλειο, αλλά αρκετό στο να βοηθά τον Πολίτη στην καθημερινότητά του, να παραμένει αξιοπρεπής.

Προσωπικά αν ήμουν στη θέση των ευρωπαίων θα τα χα βροντήξει και θα χα φύγει. Ίσως και η θεωρία του σοκ, να δράσει λυτρωτικά και να ξυπνήσει τον Έλληνα. Ίσως όταν στριμωχτεί, να αρχίσει να παράγει και να απαιτήσει από την πολιτική της εξουσία να παράγει και εκείνη.